Postcard from Morocco

posted on 07 Apr 2010 05:15 by getsuyoubi in Journey

 

 

 

เขียนที่ : ณ ที่ ๆ เวลาช้ากว่าประเทศไทย 7 ชั่วโมง

 

 

 

แวะมาเยี่ยมบล็อก

 

และเยี่ยมเยียนทุก ๆ คนด้วยค่ะ  

(แต่ตอนนี้ทุกคนคงกำลังอยู่ในนิทรา แหะ ๆ )

 

 

ที่นี่เล่นเน็ทในห้องไม่ได้

ต้องหอบข้าวของมาเล่นที่ล็อบบี้ เพิ่งจะสะดวกโผล่มาก้อวันนี้แล

 

 

เพิ่งจะผ่านไปสองวัน

แต่ทำไมในความรู้สึกของปร้า

มันช่างดูยาวนานนัก...

 

อาจจะเพราะว่าเราห่างหายจากชีวิตประจำวัน

ออกห่างจากอะไรที่เราคุ้นเคยล่ะมั้งคระ

 

 

ขอแว้บมาสั้น ๆ

เอาโปสการ์ดมาฝากทุก ๆ คน  

(ทำเป็นเรียกโปสการ์ด แต่จิง ๆ ฝีมือยังไม่ถึง กร๊ากกกกก  รูปถ่ายทำมะดา ๆ นี่ล่ะคร่าาา...แฮ่~) 

 

 

โลกอันแสนกว้างใหญ่

ยังมีอะไรใ้ห้เราต้องเรียนรู้อีกมาก

 

มากมายจริง ๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นของฝาก

เรื่องราวและภาพแบบเต็ม ๆ จะตามมาภายหลัง

เมื่ออิปร้าแลนดิ้งอินบางกอกแร้วนะคระ

 

 

 

สองวันมานี้ เดินทางเยอะมาก

นั่งรถไกลเป็นร้อย ๆ กิโลเมตร

ระหว่างที่นั่งรถ ก้อจะนั่งกันเงียบ ๆ (อยู่กับเพื่อน ๆ แค่ 4 คน และก้อคุณไำกด์ กับคุณคนขับ โททอล 6 คนโอนลี่) 

 

 

ระหว่างนั้น ก้อจะฟังเพลงของเด็ก ๆ

 

แค่เปิด 

 

 

"อยากหยุดเวลา"

 

 

แล้ว...

 

น้ำตาก้อไหล

 

ตอนได้ข่าวไม่เป็นแบบนี้

แต่พอได้อยู่กับตัวเองเงียบ ๆ

มองวิวข้างทางเพลิน ๆ

แล้วพอฟังเสียงเด็ก ๆ มันก้อจะ...มีอารมณ์แบบนี้อ่ะคร่ะ

 

โหยหา...อาวรณ์...คิดถึง...เป็นห่วง

ปนอารมณ์เศร้านิด ๆ

เสียดายมากหน่อย

 

เสียงเพลงของพวกเค้า

มีอิทธิพลต่อปร้ามากจิง ๆ

โดยเฉพาะเสียงของ...

 

นุ้งแจ  

 

น้ำตาหยดแรก

จะมาก้อตอนได้ยินเสียงนุ้งแจทุกครั้ง

 

 

ฟังเพลงและ้ร้องตามอยู่ในใจ

เศร้ามากก้อไม่ได้ เด๋วเพื่อนตกใจ 55+

น้ำตามันเลยมาแค่ซึม ๆ กระปริบกระปรอย กร๊ากกกกกกกก

(ไม่เหมือนตอนขับรถกลับจากที่ทำงาน อันนั้นร้องไห้โฮ รถคันข้าง ๆ คงคิดว่า..อิปร้านี่โดนแฟนทิ้งแหงม 55+)

 

แล้วก้อนึกย้อนไปถึงช่วงเวลา

ตั้งแต่ได้รู้จักเด็ก ๆ ครั้งแรก

ไล่มาจนถึงปัจจุบัน 

 

 

มันเป็นอารมณ์เศร้า..แบบซึม ๆ

สุข..เมื่อได้นึกถึง

 

ค่อย ๆ ไหลผ่านมา

แล้วซ