Postcard from Morocco

posted on 07 Apr 2010 05:15 by getsuyoubi in Journey

 

 

 

เขียนที่ : ณ ที่ ๆ เวลาช้ากว่าประเทศไทย 7 ชั่วโมง

 

 

 

แวะมาเยี่ยมบล็อก

 

และเยี่ยมเยียนทุก ๆ คนด้วยค่ะ  

(แต่ตอนนี้ทุกคนคงกำลังอยู่ในนิทรา แหะ ๆ )

 

 

ที่นี่เล่นเน็ทในห้องไม่ได้

ต้องหอบข้าวของมาเล่นที่ล็อบบี้ เพิ่งจะสะดวกโผล่มาก้อวันนี้แล

 

 

เพิ่งจะผ่านไปสองวัน

แต่ทำไมในความรู้สึกของปร้า

มันช่างดูยาวนานนัก...

 

อาจจะเพราะว่าเราห่างหายจากชีวิตประจำวัน

ออกห่างจากอะไรที่เราคุ้นเคยล่ะมั้งคระ

 

 

ขอแว้บมาสั้น ๆ

เอาโปสการ์ดมาฝากทุก ๆ คน  

(ทำเป็นเรียกโปสการ์ด แต่จิง ๆ ฝีมือยังไม่ถึง กร๊ากกกกก  รูปถ่ายทำมะดา ๆ นี่ล่ะคร่าาา...แฮ่~) 

 

 

โลกอันแสนกว้างใหญ่

ยังมีอะไรใ้ห้เราต้องเรียนรู้อีกมาก

 

มากมายจริง ๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นของฝาก

เรื่องราวและภาพแบบเต็ม ๆ จะตามมาภายหลัง

เมื่ออิปร้าแลนดิ้งอินบางกอกแร้วนะคระ

 

 

 

สองวันมานี้ เดินทางเยอะมาก

นั่งรถไกลเป็นร้อย ๆ กิโลเมตร

ระหว่างที่นั่งรถ ก้อจะนั่งกันเงียบ ๆ (อยู่กับเพื่อน ๆ แค่ 4 คน และก้อคุณไำกด์ กับคุณคนขับ โททอล 6 คนโอนลี่) 

 

 

ระหว่างนั้น ก้อจะฟังเพลงของเด็ก ๆ

 

แค่เปิด 

 

 

"อยากหยุดเวลา"

 

 

แล้ว...

 

น้ำตาก้อไหล

 

ตอนได้ข่าวไม่เป็นแบบนี้

แต่พอได้อยู่กับตัวเองเงียบ ๆ

มองวิวข้างทางเพลิน ๆ

แล้วพอฟังเสียงเด็ก ๆ มันก้อจะ...มีอารมณ์แบบนี้อ่ะคร่ะ

 

โหยหา...อาวรณ์...คิดถึง...เป็นห่วง

ปนอารมณ์เศร้านิด ๆ

เสียดายมากหน่อย

 

เสียงเพลงของพวกเค้า

มีอิทธิพลต่อปร้ามากจิง ๆ

โดยเฉพาะเสียงของ...

 

นุ้งแจ  

 

น้ำตาหยดแรก

จะมาก้อตอนได้ยินเสียงนุ้งแจทุกครั้ง

 

 

ฟังเพลงและ้ร้องตามอยู่ในใจ

เศร้ามากก้อไม่ได้ เด๋วเพื่อนตกใจ 55+

น้ำตามันเลยมาแค่ซึม ๆ กระปริบกระปรอย กร๊ากกกกกกกก

(ไม่เหมือนตอนขับรถกลับจากที่ทำงาน อันนั้นร้องไห้โฮ รถคันข้าง ๆ คงคิดว่า..อิปร้านี่โดนแฟนทิ้งแหงม 55+)

 

แล้วก้อนึกย้อนไปถึงช่วงเวลา

ตั้งแต่ได้รู้จักเด็ก ๆ ครั้งแรก

ไล่มาจนถึงปัจจุบัน 

 

 

มันเป็นอารมณ์เศร้า..แบบซึม ๆ

สุข..เมื่อได้นึกถึง

 

ค่อย ๆ ไหลผ่านมา

แล้วซักพัก

ก้อผ่านไป

 

 

มีอะไรอยากเขียนถึงพวกเค้าอีกเยอะมาก ๆ

แต่เก็บไว้ก่อน

จนกว่าจะถึงวันนั้น

คงได้มาพร่ำเพ้อรำพันถึง

 

ที่แน่ ๆ

มันไม่ได้มีแต่ความเศร้าโศก โหยหาอาวรณ์

ความรู้สึกดี ๆ และความรู้สึกขอบคุณ

มันมีอยู่เต็มเปี่ยม

หลาย ๆ เรื่องราวในชีวิต

เกิดขึ้นได้เพราะมีพวกเค้าเป็นแรงผลักดัน เป็นแรงบันดาลใจ

เป็นความสุขของชีิวิต ที่ไม่มีทางที่จะลืมเลือนไปได้เลยจิง ๆ

 

 

ตอนนี้ถึงเวลาพักผ่อนของเค้า

และให้เค้าได้เริ่มออกเดินทางไปตามเส้นทางที่ตัวเองต้องการอย่างแท้จริง

 

ปร้าก้อจะพัก

และออกเดินทางตามเส้นทางใหม่ ๆ ด้วยเหมือนกัน

แต่เส้นทางสายใหม่

ก้อคงไม่ไปห่างไกลจากที่ ๆ มีคนที่เรารักอยู่แน่ ๆ คร่ะ 

 

ระหว่างนั้น

ไม่ละทิ้งคำว่า "ความหวัง"

เพราะยังเชื่อในความผูกพัน

เรื่องราวดี ๆ ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต

ก้ออาจจะเกิดขึั้นได้อีกในอนาคต  

 

เพราะรักในความสัมพันธ์ของพวกเค้า

อยากเห็นภาพน่ารัก ๆ และสวยงามอีกครั้ง 

ไม่ว่าจะเป็น"ทงบังชินกิ" หรือ "โทโฮชินกิ" หรือไม่ก้อตาม

 

 

 

ณ จุดนี้

ไม่ขอพูดถึงที่มาที่ไปอะไรก้อตาม

ขออยู่นอกเหนือความขัดแย้งต่าง ๆ ละกันนะคระ

สิ่งสำคัญ

คงเป็นเรื่องของอนาคตเสียมากกว่่า

เค้าจะเป็นยังไง

และเราจะเป็นยังไง

นั่นคือสิ่งที่ตัวเองอยากรู้

มากกว่าจะนั่งคิดถึงต้นสายปลายเหตุ

เรื่องราวที่เราไม่มีวันรู้ความจริง

ไม่ว่าพวกเค้าจะพูดมันออกมาหรือไม่ก้อตาม 

 

 

 

 

 

 

พีเอ็ดสึ กลับบ้านซักที

เห็นว่ามาถ่ายซัมติงหรือคระ

ความจริงตอนแรกแอบกลัว ๆ นะ 55+

ห้าคนมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันตอนนี้ แอบกลัว ๆ

จะว่ายังไม่พร้อมก้อไม่ใ่ช่ แต่..ไงดีล่ะ

อ่ะนะ นั่นล่ะคร่ะ ช่างมันเถอะ

(บ่นไรของอิปร้าเนี่ย -  -)

 

แต่ผอมไปรึป่าว

ตั้งใจผอมให้อินเทรนด์คนยุ่น

หรือผอมเองอ่ะ

แอบเป็นห่วงนะ เจ้าตัวแสบ

 

แต่...

 

สองอัน

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 

 

 

(ถ่ายออกมาเหมือน odd eyes เรยอ่ะ รูปเน้)

 

ไม่ไหวจะเคลียร์จิง ๆ

คิม-เจ-จู๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง   

 

มะไหร่จะส่งมาถึงมืออมม่าซะที

อยากจะลูบคลำ  

555+

 

คิดถึงนะ

คิดถึงนู๋ที่สุด

ที่สุดจิง ๆ เรยตอนนี้   

 

รู้สึกว่านู๋โตขึ้น

แข็งขึ้น 

แรงขึ้น (รึป่าว) 

(รึควรจะใช้คำว่าแข็งแรงฟระคระ  )  

 

ดีแร้วล่ะ

ได้โปรดแข็งแรง

แ็ข