yunjae

 

 

ว่าจะอัพตั้งแต่เมื่อวาน

บังเอิญสลบ  

สรุปทริปนี้ไม่ได้ออกนอกโตเกียวเลยคร่ะ จากตอนแรกว่าจะไปนิกโก้ซักวัน แต่ก้อขี้เกียจ (เพื่อน ๆ พี่ชายขี้เกียจนะ มะใ่่ช่ปร้า กร๊ากกก โทษคนอื่น 55+) เรยวนเวียนเที่ยวในโตเกียว เหมือนเก็บตก ตามเก็บสถานี JR ในลูป yamanote ที่ยังไม่เคยไปเหยียบ 55+ ที่สำคัญ ช็อปปิ้ง ๆๆๆๆ   

 

 

ก่อนอื่น

 

โย่วววว...ว....

โคดนาออกแว้วว  

 

กะสาวอุเอโตะ เจ้าแม่โคดนาโอโรนามินซี

 

โคดนาฮาได้โล่ว ขำแทบตกท้องร่อง

แต่เด็ก ๆ ก้ออะแคพเพลล่าได้เพราะอยู่ดีเนะ  (คือมันเพราะเกินคำแปลน่ะ ไม่ใช่ไร  )

 

คือจิง ๆ มันได้ผลตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้าเด็ก ๆ แร้วล่ะคร่ะ แค่รู้ว่าเด็ก ๆ ได้โคดนาเจ้านี่ อิปร้าก้อวิ่งเข้าชาร์จตู้ทุกตู้ที่มีเจ้านี่ขายอยู่แระ กร๊ากก

แต่มันอร่อยดีน้าา หวาน ๆ ซ่า ๆ ดื่มแร้วสดชื่นดี

จิง ๆ เจ้าโอโรนามินซีนี่ มันก้อญาติ ๆ กระทิงแดงไรเง้ล่ะคร่ะ เป็นเครื่องดื่มบำรุงกำลัง มีคาเฟอีน วิตามินซี วิตามินบี 2 บี 6 ไนอาซิน วิตามินพี (คือไรฟระ ตะมันเีขียนไว้อ่า) แต่ขวดนึงก้อ 80 กว่ากิโลแคลเนะ เพราะฉะนั้น ห้ามดื่มเกินวันละ 2 ขวด (เกี่ยวว  )

ดื่่มจิงดื่มจัง

(ขวดของมะวาน)

 

ดื่มทุกวัน

(ขวดของวันนี้)

 

ว่าแร้วก้ออยากขนกลับบ้านจ๊างงงง

มันอร่อยจิง ๆ นะเพ่น้องงง (ไม่ได้องค์ กร๊ากกก) 

 

 

 

 

 

090706 ช็อปปิ้งอินโตเกียว

 

          วันนี้เป็นวันที่นุ้งสาวคนโตเดินทางกลับ เมื่อคืนนุ้งสาวไม่ได้นอน กลัวว่าจะไม่ตื่น เพราะต้องไปแต่เช้า อิปร้าเรยเม้ากะนุ้งสาวจนดึก ไม่สิ จนใกล้เช้าของอีกวัน แล้วก้อทนความง่วงไม่ไหว หนีไปเฝ้าพระอินทร์ซะก่อน งัวเงียรู้ตัวอีกทีตอนนุ้งสาวบอกว่า จะไปแร้วนะพี่ ตอนนั้นเหมือนสะลึมสะลือ รู้สึกตัวเองยื่นมือไปจับมือนุ้งสาว แล้วพูดอะไรซักประโยค น่าจะเป็นประโยคติดปากเวลาเราจะแยกกัน "เดินทางปลอดภัยน้า" แล้วอิปร้าก้อไปเฝ้าพระอินทร์ต่อ  แต่วันนั้นเป็นวันที่คิดถึงนุ้งสาวมาก ๆ เรยคร่ะ คิดถึงกว่าทุกครั้งที่เราต้องแยกกัน อาจจะเพราะว่า ไม่รู้่ว่าเราจะได้มีความทรงจำดี ๆ ด้วยกันแบบนี้อีกเมื่อไหร่  (โปรดทราบ คิดถึงมาก >///<) 

         รู้สึกตัวอีกทีตอนสาย ๆ เนื่องจากไม่มีโปรแกรมเรยตื่นสายได้ ตื่นมายังงง ๆ มึน ๆ คงเพราะนอนดึก(เช้า) มากก ตื่นมาก้อตะกายไปเปิดโ้น้ตบุ๊ค แร้วก้อเข้าเน็ท ทีนี้หน้าบล็อคตัวเองมันค้างอยู่ พอต่อเน็ทติด เสียงที่ได้ยินก้อคือ

"Stand by you"

แล้วอยู่ ๆ ...น้ำตาเราก้อไหล  

          บอกไ่ม่ถูกค่ะ ว่ารู้สึกอะไรอยู่ตอนนั้น ยังตื่นไม่เต็มที่ด้วยซ้ำ ความรุ้สึกเหมือนปนกันหลายๆ  อย่าง แต่พอได้ยินเพลงนี้ น้ำตามันก้อไหลออกมาเอง ไหลแบบพราก ๆๆ (ไม่ได้ร้องไห้มาก ๆ แบบนี้มานานแล้วนะนี่) จนตอนนี้ก้อยังไม่กล้ากลับไปเอกซพลอร์ตัวเอง ว่าร้องไห้เพราะอะไร (กลัวจะร้องอีก TT_TT) แต่จำได้แค่ว่า ภาพ ๆ นึงในหัวตอนนั้น คือภาพเด็ก ๆ ตอนร้องเพลงนี้ในโตเกียวโดมคร่ะ  

 

 

          วันนี้เป็นวันแห่งการช็อปปิ้งจิง ๆ เล่นเอาหมดเนื้อหมดตัว เนื่องจากพี่สาวออกปากว่าอยากไป Paul Smith ก้อเรยหาแผนที่ แล้วออกเดินทางไปที่สถานีฮาราจูกุ

เก็บภาพมุมนี้ซะหน่อย คราวที่แร้วลืมเก็บ  

 

กลับโรงแรม ถึงกะต้องเปิดพีวี o jan ban hab ดูเรยทีเดว  

มุมใกล้เคียงนะ โฮะ

 

(ตะตึกด้านหลังโดนครอบไปซะแระ  )

 

สะพานทางเข้าศาลเจ้าเมจิจิงกู วันธรรมดาช่างเงียบเหงา ถ้าเป็นเสาร์อาทิต